Upiór

Oni śpią w swoich izbach spokojni jak wczora,A ja biadam i serce mi młotem się tłucze,Bo dziś wieczór zamknąłem świątynię - i kluczeZ nieostrożnej mej dłoni wpadły w głąb jeziora...Skroń swą ustroję liściem ogromnym łopucha,Twarz natrę sobie mąką, aby była blada,Ściągnę płaszcz wystrzępiony z żebraczego dziadaI pójdę między ludzi, w świat... udawać ducha...Wiatr mi podarty łachman wydmie niby skrzydłoNietoperza... W milczeniu północy ponuremBędę pod ciche chaty skradał się, kosturemBijąc w uśpione okna, jak trupie straszydło...Przerażę ich! Niech wyją i krzyczą na trwogę,Byłem zgłuszył swe serce, co tłucze się młotem!Niech ich skroń także zwilży się śmiertelnym potem!Niech nie śpią tak spokojnie, gdy ja spać nie mogę... ~ Staff Leopold

Oceń wiersz: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wiersz do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wiersz

Zaloguj się żeby skomentować wiersz. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »