Wiersze: P Dodaj wiersz »
Pocóź jechać do Turcji
Kule z puchu wśród trawy błyskają jak świeczki, i ogród drży marzeniem od haszyszu chorem.
Pocóź jechać do Turcji - Pachnie bez turecki,
półksiężyc blady wschodzi tak jak nad Bosforem.
Za bramą tramwaj dzwoni, kurzu pełno, huku,
tu trawa niekoszona, puchowa, wysoka,
pstry dywan i ust twoich słodkie rachatłukum
i szalik mój zielony, jak sztandar Proroka.
Jak Bej z Perłą haremu samiśmy zostali...
i pić możemy z naszych ócz pełnych zamętu,
ja, pobladła Leila i ty, Mechmed Ali,
najpiękniejszą, najsłodszą z tajemnic orientu!
Tureckiego Khediwa dym w kłębach się waha
i zapachniał do rymu ciemny kwiat nasturcji.
Milczenie jest tureckie, obce - Na Ałłacha!
Pocóź jechać do Turcji ? Do dalekiej Turcji ? ~ Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
: 09.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 386 |
Burza I
Uciekają spłoszone chmury, Deszczowe unosząc brzemię,
Jak gdy grozą pędzony lud,
Dźwiga w płachtach cale swoje mienie.
Grom, straszliwym kreśląc się imieniem,
W blasku zimnym jak lód,
Nieci trwogę przed burzą na ziemi,
Przed popłochem narodów - chmur... ~ Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
: 08.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 93 |
Zwykłe matczysko
Matka Gracchów? Rzymska matrona? Propagandowe nazwisko?
Nie, to tylko dobroć wcielona,
Zwykłe matczysko.
Wielkość mało dla niej stanowi.
Do szczęścia jej nie wystarczy,
Nie ona to rzekła synowi:
Z tarczą albo na tarczy!
Mocna nie jest. Wzdycha i płacze
Nad poniżeniem jednostki,
Nad dzieckiem swojem tułaczem,
Nad zagadką wyroków boskich.
Lecz za każdą jej łzę spada pocisk!
Za westchnienie - dymi rumowisko!
I cóż na to anioł dobroci?
Płacze dalej i oto wszystko.
Lecą światem rikoszetów echa,
Płoną gniewy l odwety męskie -
Któż by z panów zemsty poniechał,
Zemsty z Bogiem lub przeciw Bogu?
Wiktorie stają u progu -
A tu tylko matczysko tęskne.
Władcy wojny prowadzą. Stać ich
Na ofiary ku przyszłym chwałom!
Ale matka za to wszystko zapłaci,
Jeśli syn jej nie powróci cało... ~ Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
: 08.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 143 |
Bratki cmentarne
Umarli wychodzą z ziemi gromadą bratków;
bratki są martwe i nieme
- niepomne strasznych wypadków.
Życiu i śmierci obce,
żywią się rosą ranną,
bratek, któy był chłopcem,
bratek, który był panną.
Maria Pawlikowska - Jasnorzewska
"Kurier Literacko-Naukowy" 1929 nr 43 ~ Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
: 04.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 70 |
Chinoiserie
Nie po to chcę jechać do Chin, by widzieć piękne świątynie,
wieżę jakąś Ming czy Tsin,
lub pejzarz w Kao-linie.
Przecież
póki mam twarz białą z różowym,
bez kurzych łapek na skroni,
marzyć o tym lub owym
nikt mi nie wzbroni.
Otóż:
Chcę jechać do chińskiej miłości,
chcę jechać do chińskiej wiśni,
najłatwiej tam i najprościej
sen chiński mi się wyśni.
Może
jakiś szumiący dostojnik
nieznany, żółty i ciemny,
w ramionach jedwabiem strojnych
nauczy mnie chińskich tajemnic?
Jakich?
Tajemnic laki, herbaty,
płaskich jak liść kapeluszy,
pagód i smoków rogatych,
i mojej własnej duszy. ~ Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
: 04.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 75 |
* * * [rozcinam pomarańczę bólu]
rozcinam pomarańczę bólu połową bólu karmię twoje usta
głodni tak dzielą chleb
spragnieni wodę
uboga jestem - mam tylko ciało
usta ściągnięte tęsknotą
ręce - jesienne liście
wyglądające odlotu
rozcinam pomarańczę bólu
sprawiedliwie na pół
gorzkim ziarnem karmię twoje usta ~ Poświatowska Halina
: 03.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 77 |
* * * [Ty miły jesteś ślepy]
Ty miły jesteś ślepy więc cię nie winię
ale ja mialam dwoje oczu widzących
na nic
widzącymi oczami
nie dostrzegłam twojego serca
chwytnymi rękami
nie ujełam
i wymknęło mi się
jak ziemia bogu
żeby zataczac się po orbitach
samotności
i stałeś się odległy
jak Mleczna Droga
widna juz nocą tylko
bezsenna z chlodu. ~ Poświatowska Halina
: 03.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 66 |
Xxviii
Lubię więdnące kwiaty pełne bladej ciszy, Oczyma się patrzące w niebo
omdlałem-
modlitwę ich przedśmiertna ucho moje słyszy,
pożegnanie i razem powitanie ziemi
Gdybyśmy tak umierać mogli, jak te kwiaty
ziemie żegnać i ziemie wraz witać rodzice,
a nie jakieś zaziemskie gdzieś przeczuwać
błędnym wzrokiem w straszliwe światy patrzeć tajemnice.
Gdyby ból każdy w ludzkiej piersi skryty,
jedne litości łże wycisną z oczu
a łzy gwiazdami zalśniły w przezroczu:
to stałaby się błękitów opona
jako kopuła lita z gwiazd sklepiona
choć w nieskończoność ciągną się błękity. ~ Przerwa-Tetmajer Kazimierz
: 03.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 70 |
Nietoperz
1 Gdy już zmierzch wonne olejki w tęczowe niebo wetrze,
nietoperz wylatuje ze strychu
i zaczyna mierzyć po cichu
wielkie koła tęsknoty rozlane na wietrze...
2
Traci ślad i zaczyna na nowo.
Cicho trzepie skrzydłem błoniastem
i mierzy, i mierzy do świtu
koła wieczornych tęsknot wiszących nad miastem. ~ Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
: 03.04.2008 |
: - |
: 0 |
: 0 |
: 66 |
