Gdy się człowiek robi starszy...

Gdy się człowiek robi starszy...Gdy się człowiek robi starszy,Wszystko w nim po trochu parszy-wieje;Ceni sobie spokój miłyI czeka, aż całkiem wyły-sieje.Wówczas przychodzą nań żale,Szczęścia swego liczy zale-głości.I mimo tak smutne znamię,Straszne go chwytają namię-tności...Z desperacją patrzy czarnąNa swe lata młode zmarno-wane,W wspomnień aureolę boskąPręży myśli swoje rozko-chane...Z żalem rozważa w swej nędzyKażde "nicniebyłomiędzy-nami",Każdy nie dopity puchar,Każdy flirt młodzieńczy z kuchar-kami...Wspomni z jakąś wielką gidiąSwe gruchania, ach jak idio-tyczne,I czuje w grzbiecie, wzdłuż szelek,Jakieś dziwne prądy elek-tryczne...Jakąś gęś, z którą do ranaSzukali na mapie Ana-tolii,Jakiś powrót łódką z Bielan,Jakiś wieczór pełen melan-cholii...Gdybyż, ach, snów wskrzesła mara,Dziergana w rozkoszy ara-beski.Gdybyż bodaj raz, ach gdybySycić swą CHUĆ jak sam Przyby-szewski!......I wdecha zwiędłe zapachyNad swych marzeń trumną nachy-lony,I w letnią noc, w smutku szaleŁzami skrapia własne kale-sony... ~ Iwaszkiewicz Jarosław

Oceń wiersz: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wiersz do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wiersz

Zaloguj się żeby skomentować wiersz. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »