Do przyjaciela wroga

Siedzimy dziś wspólnie przy stole,Dzielimy się chlebem i winem,I wielkich imiona mówimyGłosem ściszonym, wzruszonym.Schodzi pomiędzy nas pokójWielkiej i świętej wiary,Jesteśmy ludźmi, przyjaciółmi,Jesteśmy poetami.Krąg złoty wina w kieliszkuPogańskim się staje symbolemI dzwoni szkło jak dzwonyNad wielkim i żyznym polem.Oczy mam pełne jeszczeJesiennej melancholiiI wiem - że moc i przyjaźń,I wielkie słowo boli.Patrzymy na siną mglistość,Która w oddali zbiera,I zimna rzeczywistośćNa ustach nam zamiera.Myślimy, że przez winnice,Wziąwszy się kręgiem za ręce,Aż w nasze okolicePójdziemy przy piosence.Ach, pieśni śpiewać możemy,Możemy poetów czytaćI sercem ściśniętym zachódNa szarej wodzie witać.I liście splatać w wieńce,I błądzić w wysokim lesie,I chwytać wszystko w ręce,Co młodość nam przyniesie.Lecz jeśli kiedy staniemyNaprzeciw siebie z orężem,Pamiętaj, że będziemyJa mężem i ty mężem.I że za nami stanąWielkie legendy i króle,I nasze wielkie narody,I nasze wielkie bóle.Śmiertelny potok życiaUczucia nasze zamroczyI spojrzą ku sobie bezwładnieNasze nie nasze oczy.W zderzeniu piorunowymMiłość się nasza ziści -Pamiętaj - większa siłaJest zawsze w nienawiści. ~ Iwaszkiewicz Jarosław

Oceń wiersz: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wiersz do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wiersz

Zaloguj się żeby skomentować wiersz. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »